Wees getuige van de huiveringwekkende jaarlijkse walvisjacht (Grindadráp) op Faeröer

This post is also available in: Engels Noors Bokmål Deens Fins Zweeds Ests Lets Litouws Arabisch Vereenvoudigd Chinees Frans Duits Japans Pools Russisch Spaans Hongaars Oekraïens Italiaans

Veel landen in Europa hebben vasteland- en eilandgebieden die deel uitmaken van het verenigde land, wat ook geldt voor Denemarken. Wie Denemarken bezoekt is zich daar misschien niet zo van bewust, maar Denemarken bestaat uit grote eilanden, waaronder Seeland, Jutland en Funen. Velen weten niet dat er nog twee andere gebieden zijn die deel uitmaken van Denemarken, namelijk Groenland en de Faeröer

Ver in de Noord-Atlantische Oceaan liggen de Faeröer in het autonome gebied van Denemarken. Dit autonome gebied valt onder het koninkrijk Denemarken en maakt deel uit van Scandinavië met 18 kleine eilanden. Dit is het gebied waar elk jaar, vooral tussen de maanden juli en augustus, op honderden grienden wordt gejaagd om ze te doden. 

Het doel is om hun vlees te proeven, de blubber van de bewoners van deze eilanden. Natuur- en levensbehoud staat in Denemarken voorop. Schending van de rechten van dieren, natuurbehoud en milieu behoren tot de belangrijkste aspecten die in Denemarken naar voren worden gebracht. Daarom hebben dierenactivisten in samenwerking met milieu- en natuurbeschermingsorganisaties deze jacht op walvissen veroordeeld.

Cultuur en tradities zijn ook enkele belangrijke gebieden in ons leven en zij zeggen dat het verstandig is de verschillende levenswijzen van een volk te respecteren en te eren. De reactie van de regering van de Faeröer is dat hun manier van jagen en het doden van de walvissen integraal deel uitmaakt van hun traditie en cultuur. Daarom zitten de hoofdrolspelers klem tussen het behoud en de bescherming van dierenrechten of het respecteren van een cultuur.

Walvisvangst op de Faeröer

Dit is een vorm van drijfjacht waarbij verschillende walvis- en dolfijnsoorten, vooral grienden, in een ondiepte worden gedreven. Op de Faeröer wordt het soms grindadrap genoemd. De grienden worden meestal naar het ondiepe gebracht om ze gestrand en hulpeloos te maken.

Later worden de walvissen elk jaar op monsterlijke wijze gedood. Uit de gegevens blijkt dat in de zomer minstens 700 langvinnige grienden bij deze actie worden gevangen. Daarnaast zijn er ook honderden Atlantische witflankdolfijnen.

De walvisvangst op de Faeröer gebeurt al eeuwenlang en ook nu nog. Sinds hun vestiging hebben de Faeröers zich jarenlang tegoed gedaan aan griendenvlees en spek. En tot op heden is de drijfjacht op grienden op de Faeröer een gemeenschapsactiviteit gebleven die voor iedereen toegankelijk is. 

Het is verrassend dat deze activiteit nu bij een nationale wet is geregeld en tegelijkertijd op communautair niveau is georganiseerd. Een nadere beschouwing van de verslagen van de activiteiten die tot nu toe hebben plaatsgevonden, onthult een soort afschuw en angst voor een dieren- en natuurliefhebber.

De geschiedenis: Waar het allemaal begon

De walvisvangst op de Faeröer gaat terug tot de9e eeuw en voor de meeste Faeröers is deze praktijk een belangrijk onderdeel van hun geschiedenis. Deze praktijk blijkt vooral uit een blik op de Noorse nederzetting tussen 800-900 na Christus in het Vikingtijdperk. In feite is het bijhouden van gegevens over hun moorden ook iets dat lang geleden is begonnen.

Toen het christendom na 999 na Christus het Faeröer eiland bezocht, begonnen de eilanders hun doden bij te houden. Dit was vooral bedoeld om belasting te betalen aan de koning van Noorwegen. Archeologisch bewijsmateriaal wijst inderdaad op sporen van walvisvangst van grienden in huisraad. 

Rond 1200 na Christus rapporteerden archeologen over vondsten van griendenbotten en de wetten die werden ingesteld om deze praktijk te reguleren. Groot bewijs werd gevonden in de Schapenbrief van 1298 die schriftelijke verslagen van walvismoorden aangaf. Wat een geweldige geschiedenis en cultuur maakte het mogelijk om vanaf 1709 tot op heden vrijwel betrouwbare statistische gegevens te bewaren. Ik heb verschillende culturele gebruiken gelezen en begrepen, maar deze van de eilandbewoners doorgrondt mijn emoties en begrip. 

In de20e eeuw werden de wetten en voorschriften betreffende de Faeröerse walvisvangst echter aangescherpt. Deze werd voorgezeten door de Deense gouverneur en de schout die het eerste ontwerp met de walvisvaartverordeningen aan de Deense autoriteiten in Kopenhagen overhandigde. Het was in juni 1907 en in 1932 werd de allereerste moderne walvisvaartwetgeving ingevoerd. 

Hoe zit het met de Grindadráp Traditie?

De regering van de Faeröer en een groot deel van de bevolking van de Faeröer geloven dat de jaarlijkse praktijk een sterke manier van cultuur en traditie is. In feite willen ze het behouden als een instelling van hun traditionele cultuur. 

Veel buitenlanders hebben deze praktijk, die een fortuin betekent voor de bevolking van de Faeröer, veracht en veroordeeld. De eilanders hebben dit echter volgehouden en bestempeld als gebrek aan respect voor en ondermijning van de Faeröerse traditie en cultuur. In feite meent hun regering dat dit kan worden toegeschreven aan inmenging en bemoeienis met de zaken van het gebied.

Het is echter een verrassing dat het niet alleen de cultuur van de eilandbewoners is, maar dat ook de Japanners hierin geloven. Volgens de Japanse regering is de dolfijnenjacht in Taiji een vorm van traditie, vooral op hun eetcultuur.

Tradities zijn een onderdeel van de cultuur van mensen en moeten dus worden gerespecteerd. Het zijn tastbare representaties van waarden in een samenleving die ze vasthoudt. Maar wat houdt het eigenlijk in als de traditie de natuur en de rechten van het dier niet kan behouden en beschermen?

Het aspect wreedheid en veiligheid

Men blijft volhouden dat de jacht- en moordmethoden zijn bijgeschaafd om de walvissen bij het doden weinig schade te berokkenen. Daarnaast is er ook de garantie dat alle jagers momenteel een jachtvergunning moeten hebben om aan de activiteit deel te nemen. Maar de meeste mensen die geloven in natuurbehoud en -bescherming geloven nog steeds niet dat zoiets moet bestaan. 

Dieren zijn bijzondere, onschuldige en lieve wezens en verdienen daarom geen zoekbehandeling in naam van het in ere houden van een traditie. Net als mensen hebben ook dieren hun eigen rechten en verdienen ze het om geliefd te worden. Er kan veel meer worden gedaan, zoals het opofferen van het ene aspect ten opzichte van het andere.

Hoewel wetenschappers ook hebben aangetoond dat griendenvlees en blubber ijzer, te veel eiwitten, vitaminen en carnitine bevatten. Er is bezorgdheid geuit over de hoge niveaus van kwik en PCB’s in walvissen, die slecht kunnen zijn voor de menselijke gezondheid.