Szczur norweski jest jednym z małych, ale godnych uwagi zwierząt, które stanowią część norweskiej dzikiej przyrody. Prawdopodobnie Norwegia jest znana głównie ze swoich niedźwiedzi polarnych, które niczym kolosy górują nad pokrywami lodowymi i lasami w kraju. Choć szczur norweski jest niewielki, jest w nim tak wiele osobliwości, że warto się o nim dowiedzieć.
Szczur norweski jest naukowo nazywany Rattus norvegicus. Ma promieniste brązowe ciało, białawe spodnie, a także długi łuskowaty ogon w pobliżu domów lub stodół. Długość ciała i głowy wynosi około 28 cm, a waga waha się od 140 g do 500 g. Uważa się, że szczur pochodzi z Chin, ale rozprzestrzenił się we wszystkich częściach świata z wyjątkiem Antarktydy.
![](http://scandinavia.life/wp-content/uploads/2021/10/rat-1-1024x576.jpeg)
Historia życia szczura norweskiego
Pomimo swojej nazwy uważa się, że szczur norweski pochodzi z Chin w Azji. Szczur ten oddzielił się od gatunku rodzeństwa Rattus nitidus (himalajski szczur polny) około 620 do 644 tysięcy lat temu, a niektóre szczątki Rattus norvegicus zostały znalezione w chińskiej prowincji Syczuan-Guizhou.
Rattus norvegicus otrzymał swoją nazwę szczur norweski, ponieważ uważa się, że wyemigrował do Anglii z Norwegii okołoXVIII wieku. Niemniej jednak gatunek ten pochodzi z Chin przez Rosję. Co więcej, kilka szczątków szczura zostało znalezionych na stanowiskach archeologicznych datowanych naXIV wiek, co sprawia, że ludzie wierzą, że być może szczur zahamował wcześniej rozwój narodu europejskiego. Rattus norvegicus dotarł do Ameryki Północnej między 1750 a 1775 rokiem.
Charakterystyka szczura norweskiego
W porównaniu do innych szczurów, takich jak szczury dachowe, które są wykwalifikowanymi wspinaczami, szczury norweskie nie są wspinaczami, co sprawia, że blokują one piwnice. Są również cięższe. Szczury norweskie są wyjątkowe, ponieważ gryzą przedmioty i przenoszą choroby poprzez mocz, pchły, roztocza w futrze i odchody.
1. Zachowanie i zmysły
Szczur brunatny prowadzi nocny tryb życia. Uwielbia przebywać w małych, zamkniętych, ciemnych pomieszczeniach i unika poruszania się w dobrze oświetlonych lub otwartych przestrzeniach. Szczur porusza się na czterech kończynach z wąsami i futrem w kontakcie z dużymi obiektami i ścianami. Potrafi także pływać, nurkować i skakać.
Wyjątkową cechą szczurów norweskich jest ich słaby wzrok i wrażliwość na ostre światło. Szczur ma również dichromatyczne widzenie kolorów, które jest możliwe dzięki dwóm klasom komórek stożkowych znajdujących się w siatkówce. Szczury norweskie mają zdolność wykrywania dźwięków w zakresie około 0,2-80 kHz.
2. Reprodukcja
Szczury norweskie osiągają dojrzałość płciową w wieku około 11 tygodni, ich ciąża trwa od 21 do 24 dni, a rodzą od 7 do 8 młodych. Podobnie jak ludzie mają schronienie, samice szczurów budują gniazda przed porodem, ponieważ młode rodzą się zwykle ślepe, nagie i w pełni zależne od matki. Młode szczury zaczynają opuszczać gniazdo i spożywać pokarmy stałe po 14 dniach od narodzin.
3. Zachowanie społeczne
Szczury norweskie żyją w grupach i rozwijają relacje społeczne. W sprzyjających warunkach tworzą kolonie liczące setki osobników. Kolonie składają się z grup dorosłych osobników, kilku samic i młodych. Grupy hamują również niektóre obszary określane jako terytoria, które są oznaczone i wyznaczone za pomocą sygnałów zapachowych.
Samce są odpowiedzialne za obronę swoich terytoriów przed intruzami, którzy mogą pochodzić z innych grup. Agresja społeczna samców wzrasta w miarę ich wspólnego zamieszkiwania z samicami. Kiedy poszczególne szczury norweskie spotykają się, dokładnie się badają i polegają na płci, aby wykryć odżywianie, status reprodukcyjny, zdrowie, wiek i płeć. Jeśli jeden ze szczurów zostanie uznany za nienależącego do grupy, może zostać zaatakowany, zmuszając go do wycofania się z tego terytorium.
4. Komunikacja
Szczury norweskie są zdolne do wydawania wokalizacji ultradźwiękowych. Młode szczury wykorzystują różne rodzaje płaczu ultradźwiękowego do wywoływania i kierowania zachowaniami związanymi z poszukiwaniem matki. Mimo że szczenięta wytwarzają ultradźwięki, gdy znajdują się w pobliżu innych szczurów w wieku siedmiu dni, w wieku 14 dni zmniejszają produkcję ultradźwięków jako sposób obrony.
5. Ćwierkanie
W niektórych przypadkach szczury norweskie emitują ultradźwiękową, krótką wokalizację o wysokiej częstotliwości, indukowaną społecznie podczas zabawy przed kryciem lub podczas łaskotania. Wokalizacja jest zwykle związana ze śmiechem lub oczekiwaniem czegoś, co jest nagrodą. Co więcej, ćwierkanie jest zwykle związane z budowaniem więzi społecznych i pozytywnymi uczuciami emocjonalnymi. Jednak wraz z wiekiem tendencja do świergotania maleje.
6. Komunikacja dźwiękowa
Szczury norweskie wydają dźwięki komunikacyjne, które mogą usłyszeć ludzie. Te, które są najczęściej słyszane, to zgrzytanie zębami i bruksizm, które są wywoływane przez szczęście. Hałas ten można opisać jako szybkie klikanie lub nawet płonący dźwięk, który różni się w zależności od szczura.
7. Neofobia i eksploracja
Szczury norweskie są ciekawskie i bardzo chętnie odkrywają nowe środowiska. Po zapoznaniu się z nieznanym pokarmem szczury zmniejszyły spożycie pokarmu. Początkowe unikanie nieznanego nowego pokarmu, a następnie próbowanie go charakteryzuje neofobię pokarmową. W przypadku, gdy nowa żywność nie jest powiązana z niekorzystnymi objawami organizmu, szczury norweskie będą jeść więcej.
8. Rozmnażanie i rozwój
Szczury norweskie są poliandryczne, co oznacza, że samce i samice w grupie mają kilku partnerów. Dojrzałość płciowa samic i samców wynosi odpowiednio cztery i trzy miesiące. Niemniej jednak, samice zwykle rozmnażają się w młodym wieku, ponieważ konkurencja odgrywa rolę w opóźnianiu rozmnażania młodych samców szczurów.
Chociaż rozmnażanie nie ma charakteru sezonowego, zwiększa się w ciepłych miesiącach. Samice zwykle przechodzą ruję 18 godzin po porodzie i mogą mieć około siedmiu miotów w ciągu roku. Samice doświadczają około godzinnej rui płciowej, podczas której kopulują z kilkoma konkurującymi samcami około 500 razy.
9. Nawyki żywieniowe/żywność
Szczury norweskie są zbieraczami i mogą przetrwać na różnych pokarmach. W jednym z badań zawartość żołądka jednego szczura ujawniła ponad 4000 różnych przedmiotów. Zdolność ta pozwoliła im z powodzeniem rozprzestrzenić się na całym świecie. Na obszarach miejskich szczury norweskie żywią się głównie wyrzuconą przez ludzi żywnością, a w niektórych przypadkach stają się szkodnikami i żywią się uprawami na polach, a także szafkami.
10. Nawyki związane ze snem i długość życia
Szczury norweskie są aktywne głównie w nocy i o zmierzchu. Pod opieką człowieka szczury mogą żyć około czterech lat. Jednak na wolności mają około dwóch lat życia.